فصلنامه ولات
پس از آنکه نشر اولین و دومین و سومین کتابم، منجمله «خودآموز زبان لری بختیاری» و «نام نامه؛ فرهنگ نامهای لری بختیاری» که از آرزوهایم در عنفوان جوانی بود را عینیت بخشیدم همیشه فقط یک رؤیا داشتم و آن اینکه نشریهای سنگین و رنگین، وزین و مدرن از هر لحاظ (فرم و محتوا) برای نخستین بار برای مردم لر بهویژه شاخه بختیاری تهیه کنم که برای بار نخست در طول تاریخ ایران، مباحث ملیت و قومیتهای ایرانی را در کنار مسائل قومی همزبانان لر، از نگاه مدرن جامعهشناختی، مردمشناختی، زبانشناختی...تحلیل و بررسی کند و نه در دایره تنگنظران ناسیونالیسم قومی محلی فارس که تحت نام ناسیونالیسم ایرانی هر آنچه غیرفارسی بود را غیر مدنی و تحت عنوان مسائل «ایلات و عشایر» بررسی و معرفی میکرد و نه در دایره تنگ دیگر ناسیونالیسمهای محلی (ترکی، عربی، کردی و ...) که در نشریات واقعاً محلی خویش، نه در سطح کلان و ملی و دیالوگگونه - که در واگویههایی فقط به زبان قومی خود- به محلیگرایی و عصبیتگرایی دامن میزدند که نه مخاطب غیر داشتند و نه میجستند و نه غیرخودی میپذیرفتند.
ولات نهتنها برای لرهای ایران طلیعهای بود که برای نخستین بار با طرح آکادمیک مباحثی کلان در حوزه اقلیتهای قومی، زبان مادری، ادبیات، آوانگاری و ضرورت خط، تمرکززدایی، بحران هویتی، ستم قومی، خواستههای قومی بهدوراز هیاهوهای سیاسی، پنجرهای جدید بر منظر آنچه امروز «هویت طلبی لری» میخوانندش، گشود.